terug naar het weblog > 01 oktober 2010

POEP

 

Het korte verhaal Poep van Manon Uphoff gaat over een man die arm is en iedere dag een wandeling maakt langs de singels van zijn stad. Op een dag ziet hij hoe een gedistingeerde mevrouw haar twee Deense doggen uitlaat in het park. De vrouw en hij maken een praatje over het wonen in een kast van een huis, terwijl ondertussen de twee honden op een grasveld beide een enorme bolus draaien.

Plagerig doet de vrouw de man een voorstel. Als hij de beide dikke drollen van haar lievelingen tot op de laatste brok opeet, geeft zij hem de sleutels van haar huis. De man kijkt naar de uitwerpselen van de beesten, en besluit erop in te gaan. Hij buigt zich naar de poep, ruikt, walgt en begint te eten. Alles in zijn lichaam verzet zich tegen het doorslikken van de bruine substantie. Aangekomen bij het laatste restje van de eerste keutel neemt hij de beslissing het erbij te laten.

De vrouw weet dit niet. Met verbijstering ziet zij hoe de man op zijn knieën zit te schransen. Haar dierbaarste bezit is ze bijna kwijt. In paniek doet ze de man een voorstel: als zij de tweede hondendrol opeet, vindt hij het dan goed dat ze haar huis mag houden? De man stemt hiermee in, waarna de vrouw op haar knieën gaat en – al even walgend – begint te eten. Aan het eind van het verhaal nemen de vrouw en de man verdwaasd afscheid van elkaar, zich beiden afvragend: ‘Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Waarom heb ik poep gegeten?’

Ik moet regelmatig aan dit verhaal denken, in verschillende situaties. Afgelopen woensdagnacht kwam ik om een uur of een terug uit de stad. Politiek24 had beelden van een draaideur bij een hotel. Er werd gepost door journalisten. Spannend: wacht-tv. Ik besloot nog niet te gaan slapen en op te blijven voor de ontknoping. Dit zou een historisch moment kunnen worden.Gelukkig werd Pauw & Witteman herhaald, waarmee ik tijd kon doden. Ik surfte over de wonderbaarlijke golven van het internet, ik dwaalde rond op Facebook, ik las een stukje – en almaar gebeurde er niets bij de hoteldraaideur.

Op Twitter was er diep in de nacht nog bedrijvigheid. Femke Halsema had Kamerlid Tofik Dibi opdracht gegeven namens GroenLinks wakker te blijven en minister André Rouvoet wierp zich op als stand-up twitteraar voor wakkerblijvers: hij begeleidde de non-gebeurtenissen met bijtende commentaartjes. ‘Terwijl Eurlings wegrijdt, draait Politiek 24 onder de beelden van het Hilton de evergreen Gonna get along without you now...’ twitterde hij. En even later: ‘Nu op Politiek 24: Who’s gonna drive you home tonight – ‘Who’s gonna pick you up, when you fall’... ?!’

Ook verwoordde Rouvoet de angst van velen die nog zaten te wachten op een ontknoping: ‘Dilemma: hoe langer je opblijft om afloop mee te maken, hoe onlogischer het wordt om toch maar naar bed te gaan als afloop uitblijft’.En toen, na een vergadering van vijftien uur, kwam Maxime Verhagen eindelijk door de draaideur, om te vertellen dat de fractie wilde wachten op het oordeel van het CDA-congres. Hadden de journalisten hiervoor staan posten? Hadden we hierom thuis onze gezondheid op het spel gezet? Had minister Rouvoet hiervoor zijn kostbare tijd verspild?

Teleurgesteld, moe en vol zelfhaat konden we naar bed, onszelf pijnigend met vragen die me gisteren de rest van de dag parten bleven spelen: waarom hebben we zo lang gewacht? Waarom zijn we opgebleven? Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Waarom hebben we poep gegeten?

 

Column in de Volkskrant, 1 oktober 2010