STILLE BEGEERTE

Hier lig ik dan, in het afgelegen Schoorl, in een luxe hotelkamer, in een hemelbed, in wat ik maar noem mijn eigen Lost In Translation-moment.

Ooit betrapte ik mijn vrouw in bed met de acteur Bill Murray. De blonde Scarlett Johansson was er ook bij: gedrieën bevonden ze zich op een hotelkamer in Tokio. Mijn vrouw was getuige van een hartstochtelijk moment tussen Murray en Johansson, die samen op een enorm matras lagen en een gesprek voerden over hun wederzijdse huwelijken en de zwaarheid van het leven in het algemeen. Twee eenzame zielen in een ver weerbarstig land.

Murray had in Tokio een lucratieve reclameklus gedaan en wachtte tot hij weer terug kon naar zijn echtgenote in Amerika. Johansson werd in de Japanse hoofdstad voortdurend alleen gelaten door haar vriend, een irritant hippe fotograaf. De oude acteur en de jonge vrouw hadden elkaar in de hotelbar ontmoet, waarna ze een paar avonden langs elkaar drentelden.

De erotische spanning tussen hen liep schurend hoog op, maar werd niet geconsummeerd, anders dan dat Scarlett op dat hotelbed naar Bill toe ging liggen, hij een kort moment haar hand streelde en daarmee zijn vingers legde op de grens van het toelaatbare.

Lost In Translation
Bill Murray
 
 O, excuus. Dat van die hand klopt niet, hoor ik net van mijn vrouw. Net als Bill Murray in Lost In Translation heb ik hier in mijn Noord-Hollandse hotelsuite voortdurend contact met het moederland. Mijn vrouw zegt dat Murray in die cruciale scène de voet van Scarlett streelde, en niet haar hand. Dat maakt nogal een verschil.

Destijds had mijn vrouw tranen in haar ogen na deze manifestatie van onvervulde verlangens en stille begeerte. Ik had mijn twijfels. De ingetogen zachtaardige acteur in de film van Sofia Coppola was namelijk niet de Bill zoals ik hem kende uit mijn tienerjaren. Die Bill zou Scarlett hebben opgetild, haar ferm op het bed hebben gesmeten en hebben toegeroepen: ‘Is that a bra you’re wearing, or are you expecting an assassination?’ (een quote uit de Canadese puberfilm Meatballs, Bill Murrays rouwdouwende debuut uit 1979).

Hoewel mijn vrouw en ik worden gescheiden door honderd kilometer kijken we op YouTube samen naar de slotscène van de film, het imposante moment dat Bill zijn taxi naar de luchthaven verlaat omdat hij in de Tokiose straten Scarlett ziet lopen. Ze omhelzen elkaar voor een laatste keer, waarna Murray Scarlett een zin in haar oor fluistert die voor de kijkers vervliegt in het straatrumoer. Op internet staan een vele interpretaties van deze fluistering. Volgens de een zegt Bill ‘I have tot be leaving... But I won’t let that come between us. Okay?’ Een ander spreekt van: ‘I love you. Don’t forget to always tell the truth.’

Nadat we het filmpje een keer of tien hebben bekeken zwijgen mijn vrouw en ik, en luisteren we naar elkaars ademhaling. Ik hoor dat de film haar nog steeds ontroert. Mijn eigen Lost In Translation-moment: als ze nu naast me lag zou ik haar voeten strelen.

(De Volkskrant, 9 april)