SCHUURMANNETJES

Sinds mijn veertiende heb ik op zes adressen gewoond. Bij al mijn woningen bevond zich op afstand van honderd meter een zogenaamd schuurmannetje, oftewel iemand die als hobby dingen schuurt. En dan het liefst van half negen 's morgens tot laat in de avond. Als mijn leven een steekproef is, dan zou ik kunnen concluderen dat iedereen geplaagd wordt door schurende buren. Vannacht heb ik geprobeerd te werken en lezen, in de hoop dat ik vandaag ongegeneerd kon uitslapen. En zo waar: het schuurmannetje aan de achterzijde van ons huis ging pas om negen uur met zijn apparaat in de weer. Heerlijk. 

Dit is een fragment uit Ik omhels je met duizend armen waarin het ook even gaat over de schuurmannetjes:

Een voordeel van ’s nachts schrijven is de stilte. Het is overdag in Nederland nooit ergens rustig. Overal staan vrachtwagens stationair te draaien, terwijl hun chauffeurs honderden meters verderop uren achter elkaar bakkies & blaassies doen, en overal dreunen platschedelige dj’s hun monosyllabische overbodigheid. Soms wou ik dat ik een pistool had. Wachten in mijn deuropening. Op een rustig moment, als er weinig auto’s passeren, even ‘een kijkje nemen’.

‘Hallo mannen.’

‘Watte?’

(Korte stilte.)

Plopplopplop. Het kalmerende geluid van een pistool met geluidsdemper. En dan kalm weer teruglopen, de deur sluiten en voldaan verder schrijven.

Grenzend aan mijn achtertuin woont een mannetje dat verslaafd is aan schuren. Om acht uur ’s ochtends begint zijn schuurapparaat te snerpen en pas twaalf uur later stopt dit. Iedere dag in de week, ook in de vrije weekends, schuurt het mannetje zich de uren door. Ik heb eens gekeken wat het mannetje schuurt, wat er zo belangrijk is dat de hele buurt gekweld moet worden door het constante paracetamolresistente geloei. Planken. Het mannetje schuurt planken. Wie heeft er in godsnaam achttien geschuurde planken per dag nodig? Ik ben nu bijna dertig (32) en ik heb nog nooit in mijn leven een plank geschuurd.