JäTTEBRO

Terwijl Nederland in de ban is van lijsttrekkersdebatten, deed ik met mijn gezin een inburgeringcursus in Stockholm. Zweden is ons geïdealiseerde uitwijkland, de plek waarnaar we kunnen vluchten als Alexander Pechtold ooit aan de macht komt. Kalm land, Zweden, mooi, hartelijk, imposant, sociaal, zelfbewust. De rust waarmee de inwoners de woelige hartenklop van de tijd ondergaan, is een weldaad vergeleken met de hysterie waarmee wij voortdurend onze defibrillatorkarren voorrijden. Weinig Zweden zullen denken: we kunnen altijd nog naar Nederland emigreren.

En zo liep ik Tweede Pinksterdag bij de Holländargatan langs het graf van Olaf Palme, vlak achter de Norra Bantorget, het roemruchte plein van de Zweedse arbeidersbeweging. Natuurlijk wandelden we over de Drottninggatan, de Kalverstraat van Stockholm. We voelden ons Zweden tussen de Zweden.

Slenterend woelde mijn vrouw door mijn haar. Ze zei: ‘Het is lang.’ Toevallig liepen we net langs een kapsalon genaamd Hair Solution STHLM. En zo zat ik even later in een hippe Zweedse stoel te staren naar een hippe Zweedse kapster in een hippe Zweedse spiegel, terwijl mijn gezin vanaf een terras geamuseerd toekeek. Het voelde als vreemdgaan. Ik ga al jaren naar dezelfde kapper, die mijn haar altijd hetzelfde knipt.
Vrolijk werd ik door het blonde meisje begroet: ‘Hehej!’

Zo Zweeds mogelijk hehejde ik terug, maar ze had direct door dat ik een gelukzoekende buitenlander was. Från Holland. Monter probeerde ik een paar zinnetjes van mijn taalcursus Zweeds.
‘Jag heter Ronald’, begon ik.

Ze lachte vriendelijk.
‘Jag bor i Utrecht.’

Ze knikte en had geen idee waarover ik het had. En meteen stokte het gesprek, want veel meer heb ik de afgelopen weken niet geleerd. Opgetogen ging het meisje met een tondeuse aan de slag, waarop ik een conditioneringreactie kreeg.

Ik voel namelijk de drang om over politiek te praten als mijn haar wordt geknipt. Niet alleen wordt mijn haar altijd hetzelfde geknipt, mijn kapper en ik voeren daarbij altijd hetzelfde gesprek. Straattuig, bureaucratische regeldruk, makkelijke oplossingen en de kloof met de burgers. Aan het eind van iedere knipbeurt hebben mijn kapper en ik alle denkbare problemen opgelost.

Met mijn Stockholmse kapster was dat een stuk lastiger. En dat kwam niet alleen door de taalkloof. Mijn vaste kapper knipt mijn haar, maar raakt mij daarbij in het geheel niet aan. En daar zit ik ook helemaal niet op te wachten. De Zweedse kapster daarentegen wreef voortdurend bijna wellustig met haar handen over mijn hoofd. Ze ging op in haar vak. Even vroeg ik me af of ze wellicht erogene zones in haar vingertoppen had, want ze wreef niet alleen, ze masseerde, frotteerde en beklopte me zelfs, met ingehouden adem.

‘How is the political situation in Sweden?’ vroeg ik om haar af te leiden, toen het meisje kleine tikjes tegen mijn achterhoofd begon te geven en met getuite lippen ingespannen door mijn kapsel woelde.

‘What?’, vroeg ze afwezig, met een concentratie die ik bij mijn vaste kapper nog nooit heb gezien.
Hierna begonnen haar ogen te glanzen.

‘Do you like the haircut?’ vroeg ze. Er waren duidelijk belangrijker zaken dan de politieke situatie in haar land. Zonder mijn bril op te zetten antwoordde ik in mijn hipste Zweeds: ‘Jättebra!’ Reuzegoed. Iets dat ik me tegen mijn eigen kapper ook niet snel hoor zeggen.